BİR GEL
Bazen;
Kendi şehrinde değil, kendi yüreğinde bir yabancı gibi hissedersin.
Doğduğun günden beri tanıdığın her şey, her yüz, her sokak sana uzaklaşır.
Ve anlarsın…
Bu şehir sana değil, sen bu şehre sürgün edilmişsin.
Adını bile anmak istemediğin bu yalnızlık,
Senin zindanındır artık.
Bir sen gel diyorum…
Sadece sen yabancı ol bu sokaklara,
Ama bir tek sen tanıdık ol bana.
Bir tek senin varlığın, beni bu koca kalabalığın içinde bulsun.
Her gidişinle gökyüzü ölmeye yatıyor,
Rüzgar bile esmeyi unutuyor.
Koca şehir üşüyor,
Ve sokaklar…
Sanki nefes almayı bekleyen, bomboş birer beden gibi oluyor.
Bir gelsen diyorum…
Sadece nefesini duysam, sadece varlığını hissetsem,
Dünya susar, ben de susarım…
Ama bu suskunlukta sadece seni dinlerim.
Gözlerim yorgun, ıslak bir umudun hayalini taşır…
Ve geceler…
Sensiz karanlık birer uçurum gibi.
Ama her ne kadar sessiz ve soğuk olsa da,
Anılar hala sıcak;
Başucumda seninle fısıldaşıyorlar sanki.
Sanki hiç gitmemişsin gibi,
Sanki hala buradaymışsın gibi avutuyorlar beni.
Ama sen bir gel…
Gel ki, her kahırın bir lütuf olsun bu yaralı kalbe.
Gel ki, sessizliğin bile bir ezgi olsun yüreğime.
Varsın, her adımın bir yangın gibi dokunsun ruhuma,
Ama yeter ki gel.
Çünkü sensiz;
Ne sokaklar anlam taşıyor,
Ne şehir nefes alıyor,
Ne de bu kalp kendine bir neden bulabiliyor.
Sen yoksan, hiçbir şey tamamlanmıyor.
31.01.2025
04:53